Met een naam als Orchestral Manoeuvres In The Dark kan je niet anders dan vroeg of laat op Night of the Proms opduiken. Toch heeft het tot 2006 geduurd vooraleer zanger Andy MacCluskey en keyboardspeler Paul Humphreys voor het eerst onder begeleiding van een symfonisch orkest hun muziek vertolkten. Dat gebeurde niet toevallig op de Night of the Proms in Duitsland. Hun optreden was een klinkend succes en het duo werd in augustus 2007 aangekondigd voor de concertreeks in Antwerpen. Helaas werd in september de echtgenote van zanger Andy MacCluskey ernstig ziek en moest de deelname van OMD aan Night of the Proms worden uitgesteld. In het voorjaar van 2008 was OMD te gast op de promsconcerten in Charleroi, Valencia en Benidorm (Spanje). Dit jaar krijgt ook het publiek hen te zien en te horen in Antwerpen, Rotterdam en Arnhem.

Andy McCluskey en Paul Humphreys waren fans van de Duitse electronicabands Kraftwerk en Neu toen ze in 1978 in Liverpool Orchestral Manoeuvres In The Dark oprichtten. De naam van de synth-popband mag dan wel wat bizar hebben geklonken, aan hun pakkende elektronische melodieën en hun unieke stijl kon niemand weerstaan. Twee jaar na de start stootte OMD door naar de top van alle hitparades met de hitsingle ‘Enola Gay’. Naast bands als Human League, Soft Cell, Ultravox en Depeche Mode behoorde OMD in die dagen tot het fijnste wat door de Britse newwavekeuken op het menu werd gezet.

Met intelligente pop en vernieuwende geluiden beleefde OMD zijn hoogdagen in de eerste helft van de jaren tachtig. Het duo vertoefde hoog in de hitlijsten met synthesizerballads als ‘Electricity’, het meer uptempo ‘Enola Gay’ (over het vliegtuig dat de atoombom op Hiroshima dropte), ‘Souvenir’, ‘Joan Of Arc’ en ‘Maid Of Orleans’, songs die vandaag nog even fris klinken als toen. Ongewone onderwerpen in catchy popsongs gieten was het handelsmerk van de groep. OMD behaalde zijn grootste succes met het derde album ‘Architecture & Morality’ (1981), maar schrok twee jaar later flink wat fans af met het heel experimentele ‘Dazzle Ships’. Met opvolger ‘Junk Culture’ (1984, met o.m. de hitsingle ‘Talking Loud & Clear’) werd de balans tussen alternatief en commercieel weer in evenwicht gebracht. De Verenigde Staten vielen pas in 1986 voor de groep dankzij het nummer ‘If You Leave’ uit de succesfilm ‘Pretty In Pink’. De band evolueerde echter meer en meer naar het oppervlakkige popgenre en verloor zo heel wat van zijn zeggingskracht. Het in 1986 uitgebrachte album ‘The Pacific Age’ zorgde voor een breuk, die uiteindelijk – na de vermoeiende trip door Noord-Amerika – voor het einde van dat decennium zou leiden tot het vertrek van Paul Humphreys. Zanger Andy McCluskey nam een pauze en stak vervolgens al zijn energie in een comeback. Met de singles ‘Sailing On The Seven Seas’, ‘Call My Name’ en ‘Pandora’s Box’ bracht hij OMD terug in de charts.

In 2006 was OMD opeens terug in zijn originele bezetting. Hun beste album ‘Architecture & Morality’ werd opnieuw uitgebracht en een succesvolle tournee, die hen in 2007 ook naar TW Classic bracht, volgde. Dit najaar kan het publiek van Night of the Proms in Antwerpen van de grote OMD-successen in een klassiek kleedje genieten.